|
CHŁOPSKIE PIELGRZYMOWANIE |
Do
szycia strojów nadbużańskich używano samodziałowych wełnianych
lub bawełnianych pasiastych tkanin z kolorystyczną przewaga
(charakterystyczne dla regionu) różu, amarantu, fioletu, zimnej
zieleni, brązu i czerni. Składały się one z koszuli, czarnego
zdobionego
najczęściej
białym stębnowaniem lub sutażem gorsetu, spódnicy i zapaski.
Mężatki nakrywały głowę charakterystycznym czepkiem kapturem z
wyciętym z przodu zębem. Męski strój w całym regionie wyglądał
podobnie: letni szyty był z białego lnianego płótna, zdobiony
często pereborami, składał się z portek i koszuli noszonej na
wypust przepasanej krajką. Dodatki stanowiły łapcie (tzw.
postoły) uplecione z łyka oraz słomiany kapelusz. Zimowe dodatki
to czapka sukienna lub futrzana (zwana barankową), sukmana lub
kożuch, portki sukienne i obuwie: najstarsze słomiane lub
filcowe, późniejsze skórzane. Etnografię regionu, ten
konglomerat wiejskiej egzystencji i obyczajowości pokazujemy, co
było naszym zamierzeniem, wielopłaszczyznowo i
wielowątkowe. Sama aranżacja wystawy wprowadza nas w świat pełen
symboliki. Pragniemy podkreślić, że przedmioty kultury
materialnej pochodzące z podwłodawskich wsi, używane w
codziennej pracy, będąc wytworami kultury pokazują coś więcej,
kryją w sobie znaczenia i symbole, które odsyłają nas do świata
duchowego, abstrakcyjnego. Głównym wątkiem wystawy jest przebieg
życia ludzkiego, chłopskie pielgrzymowanie, schemat pewnej drogi
życiowej, istniejący mimo różnych losów indywidualnych. Tytuł
wystawy zawiera metaforę trudnego, wypełnionego ciężką pracą
życia. W sferze symbolicznej wystawy zwracamy uwagę na analogie
pomiędzy cyklem życia człowieka a biologicznym rytmem natury.
Ludzkość wciąż się odradza - jak odradza się, co roku cała
przyroda - by wydawać nowe plony. Stąd na wystawie honorowe
miejsce zajmuje drzewo życia. Ono dzieli świat na to, co w
niebie, na ziemi i w piekle, na wschód i zachód, na to, co
męskie i żeńskie, dobre i złe. Przedstawia kosmos, który ciągle
się odradza.
Galeria z wystawy
